zaterdag 29 april 2017

Le Cid



Gisteren veel alexandrijnen over ons heen gekregen, maar het was een regen van schoonheid. Ik vroeg me af of het nog kon, helemaal meegesleurd worden in zo'n oude Corneille - enfin wat je oud noemt, 1637. Ja, zeker, het kan nog. Met dank aan de prachtige "mise en scène" van Dominique Serron. Aanrader! Thuisgekomen heb ik de slottirade nog een keer hardop voorgelezen.

woensdag 26 april 2017

Aftellen


En toen waren ze nog met drie. De Napoleon-voorstellingen. Aftellen geblazen. Morgen in Wageningen en daarna nog twee dernières op bijzondere plekken. Eentje in de Kleine Komedie - er zijn nog kaartjes; eentje in de Minard die vol zit.

Hiernaast een foto genomen in de coulissen van de Roma (tien minuten voor ons tweede optreden daar). We zingen samen Geerts lied “In de schaduw van de revolutie”, hij voor een keer occasioneel achter de piano.

Foto van de hand van hofschilder Koen Broucke.

maandag 24 april 2017

Wat een prachtplaat van Baptiste W. Hamon!

Het moet geleden zijn van Sammy Decoster (Tucumcari, 2009) dat ik nog zo in de ban was van een debuterende Franse zanger. De voorbije weken luisterde ik en boucle naar Baptiste W. Hamon. Wat een prachtplaat heeft die gemaakt met L'insouciance! Het goede nieuws is dat de plaat ook in onze contreien wordt gelanceerd, en wel nu, met tal van optredens in Nederland als bonus er bovenop.

Net als bij Decoster ligt de sleutel voor Hamon in de kruisbestuiving: beiden paren chanson aan americana, met dat verschil dat Decoster meer de kaart van kaart van de rock trekt terwijl Hamon resoluut voor country kiest. Warme uptempo-liedjes als Joséphine en Maria Chapdelaine wijzen de weg, maar het zijn de meer verstilde nummers die echt aan de ribben blijven kleven, parels als Dieu que mon coeur est lent, Peut-être que nous serions heureux en Tu n’en voulais pas. Er is ook Terpsichore, een poëtische niet dansbare-ode aan de muze van de dans. In Van Zandt tekent hij voor een beklijvende hommage aan folk- en country-legende Townes Van Zandt. Dankzij hem luister ik nu ook met plezier naar de muziek van de mij tot voor kort onbekende Van Zandt.

De slimme Hamon gooit zijn plaat voor bijna niets te grabbel op Spotify, maar op de CD staan twee bonus-tracks die je daar niet vindt. En kijk, de eerste bonus-song is misschien wel het beste nummer op de hele plaat: Sur les bords de l’Yonne is een soort van nostalgie-tekst à la Aznavour, maar ondergedompeld in country-gitaren en pedal-steel. Zo’n nummer waar ik maar niet genoeg van krijg.

Baptiste W. Hamon brengt vernieuwing in de wat ingedommelde wereld van het Franse chanson. Misschien wijst hij de weg naar de toekomst van het Franse lied dat om echt te beklijven niet eindeloos moet proberen Aznavour en Brel weer tot leven te roepen - hoe mooi dat ook kan zijn - maar zich ook zou kunnen onderdompelen in andere muziekgenres. Na chanson-rocker Decoster hebben we nu in ieder geval folk-chanson-country-held Hamon, en een plaat om te koesteren. L’insouciance is mijn Franse geheimtip van het jaar. Koop er nog Decosters Tucumcari uit 2009 bij en u bent gewapend om deze zomer glimlachend verloren te rijden op een of andere départementale.

PS Oh ja, zonder twijfel zal deze plaat niet op de playlist van Radio 1 belanden. Zeer onterecht, ik zeg het nu al maar. 

Concerten - hopelijk komt hij ook naar Vlaanderen

22 april – Naked Song Festival, Muziekgebouw Eindhoven
23 april – Luxor Live, Arnhem
13 mei – Paradiso Noord, Amsterdam (met Cale Tyson)
14 mei – Down By The River festival, Grenswerk, Venlo
27 mei – Sniester festival, Den Haag
19 augustus – Terug naar Tiengemeten festival, Tiengemeten








akoustische versie van het gelijknamige lied op de plaat



Oh ja, er staat één Engelstalig nummer op de plaat, en daar komt hij ook mee weg.



vrijdag 21 april 2017

Metafoor voor het leven

Wie heeft het niet meegemaakt? Optreden of een lezing geven voor een zaal die matig tot zeer matig tot bijna niet is volgelopen? Natuurlijk zetten we op Facebook onze volgelopen Roma's en Kleine Komedies - dat zijn dan ook grote feesten van plezier - maar natuurlijk staat een acteur, performer of schrijver wel eens voor wat aangespoelde enkelingen. Mijn persoonlijk record is geen lege zaal, maar die keer dat ik voor drie mensen sprak - het was ergens in Limburg, Heusden? Zolder? Leopoldsburg? De organisator zei dat ik het niet hoefde te doen, dat ze me zo wel zouden betalen. Ik weet nog dat ik niet inging op zijn voorstel en mijn hele verhaal vol vuur bracht voor drie mensen - organisator inbegrepen. Ze zaten op de eerste rij, ze kochten alle drie een boek - organisator inbegrepen. Ik probeer die lijn vandaag door trekken, en als we met “Napoleon” een keer voor een minder gevulde zaal spelen, geven we onszelf alsof die zaal helemaal vol is gelopen. Het is de enige manier om ervoor jezelf en voor de aanwezigen een mooie avond van te maken. Het lijkt wel een metafoor voor het leven. (Vanavond vindt het leven trouwens plaats in Oss).



woensdag 19 april 2017

DALIDA op 5 mei in de ROMA


Heeft u altijd al eens ongegeneerd willen meezingen met 'Gigi l’Amoroso'? Wilt u zich tot tranen toe laten ontroeren door 'Je suis Malade' en 'Il venait d’avoir 18 ans'? Krijgt u die glimlach ook niet van uw lippen bij 'Itsi bitsi petit bikini'? Of 'Darla Dirladada'?

Iedereen kent Dalida. Een iconische figuur die herinneringen oproept aan het artistieke Montmartre van de jaren 60, l'Olympia, Radio Europe 1, het legendarische platenlabel van Eddie Barclay, glitter & glamour aan de Côte d'Azur. Prachtige fel gekleurde gewaden, de grote zonnebril, het lange blonde haar, die heerlijk exotische rollende r, haar tragische liefdesleven... Duetten met Alain Delon, Claude François, Charles Aznavour, Johnny Hallyday.Hollywood, maar tastbaar dichtbij.

Hoog tijd dus voor een hommage (femmage?)! Karla Verlie (Orquesta Tanguedia, Kadril) zingt de liederen uit het rijke repertoire van Dalida, geschreven door Frankrijks allergrootste songwriters. Gwen Cresens (Orquesta Tanguedia, Raymond, Kommil Foo) richtte speciaal voor de gelegenheid l’Orchestre Dalidadaïste op: topmuzikanten uit de entourages van Arno, Arsenal, Gabriel Rios, Wallace Collection, Adamo.

En speciaal voor de première in De Roma doen gasten Nathalie Delcroix, Bjorn Eriksson, Tine Reymer en Stef Kamil Carlens mee.

¡Viva Dalida! - bijna dag op dag 30 jaar na haar heengaan

KARLA VERLIE (ZANG); PATRICK RIGUELLE (GITAAR, ZANG); SAM VLOEMANS (TROMPET, PERCUSSIE); SERGE FEYS (KEYBOARDS); MIRKO BANOVIC (BASGITAAR); JEAN-PIERRE ONRAEDT (DRUMS); GWEN CRESENS (ACCORDEON, BANDONEON)

maandag 17 april 2017

Hoes van de week: Berthe Sylva


Een van de aangrijpendste chansons uit de jaren dertig,
Berthe Sylva met haar Les roses blanches (1936).



vrijdag 14 april 2017

Warre

In Meppel hingen we naast een affiche met Warre Borgmans, die momenteel als ster opduikt in een alom bejubelde Nederlandse productie. Het was goed toeven in zijn schaduw. Ook De Steenwijkercourant was er, de New York Times van het noorden, en die gaf vier sterren aan onze “Napoleon". Benieuwd of we Warre ook in Middelburg, Wageningen, Amsterdam etc. tegen de muur zien hangen.

Au suivant!

Enkele dagen thuis om toch weer even in dat nieuwe boek te vertoeven. De zin om hier weer stevig aan door te werken, groeit zienderogen. Maar voor ik me opnieuw helemaal kan onderdompelen in de middeleeuwen eerst de laatste reeks "Napoleons" afwerken, te beginnen nu vrijdag in Middelburg, daarna Eindhoven, Oss, Capelle a/d IJssel en Wageningen. Daarna volgt echt de laatste rechte lijn met de Kleine Komedie in Amsterdam en de Minard in Gent. Allemaal samen met Geert Hellings - en de werken van Koen Broucke - uiteraard.


Volger Hans Bakker stuurde vanuit Nederland een aanmoedigende prent.
Immer moedig voorwaarts! Au suivant!


woensdag 12 april 2017

Azuren Holte

Jos de Haes (1920-1974)
Mijn trektocht door de Vlaamse poëzie bereikt een nieuwe nederzetting; Richard Minne geheten - later meer daarover. Ik heb net de redelijk complexe oase van Jos de Haes’ Azuren holte (1964) achter me gelaten. Op het eerste gezicht niet de bundel die ik zou meenemen naar een onbewoond eiland, daarvoor voelde ik te weinig affiniteit, herkenning of esthetisch genot, maar door de bundel niet weg te leggen en door te bijten, kreeg ik wel toegang tot een even merkwaardig als hermetisch taaluniversum. Azuren holte is een taai monster dat zijn tentakels averechts uitslaat, en het kostte me tijd om daar in te komen. In de mooie laatste gedichten daalt de Haes neer uit zijn aparte azuren leefwereld en landt zijn poëzie weer op tastbare gronden. Naar die voelbare werkelijkheid lijkt hij de hele bundel op zoek, maar door onverwachte beeldspraak, verrassende woordkeuze en afstandelijke mijmeringen ontstaat de indruk dat hij er juist steeds verder van wegdrijft. Tot die laatste gedichten dus. Soit, een bundel om naar terug te grijpen, het pad is nu geëffend.


Rouw - het laatste gedicht van de bundel

Ik leg mijn handen op het glanzend hout.
Koel hout, waarvan de vezel nog likeur
bewaart en smaak wordende geur
van een beloken leven.

De jaren, afgezette lagen,
geven aan ’t hout een hart en een aangezicht,
veredeld thans, onder het glijdend licht,
van hars tot lak, van vezelstof tot amber.

Zo is het donker hart verkernd
date er een gladde maand door schiet,
het hoorn van een versteend verdriet
door het verhoornend vlees der vorderende dood.

maandag 10 april 2017

Les nouvelles asperges sont arrivées!




Onze buren zijn aan het aspergeseizoen begonnen! Wij kregen een voorproefje. Heerlijk. Voor de liefhebbers uit Wevelgem en omstreken, één adres: Het Aspergehuis.

 

donderdag 6 april 2017

"Presidentieel" debat

Een arbeider in T-shirt tegen Fillon in een van zijn blinkende pakken en tegen een hoofdschuddende Le Pen. Noch Fillon noch Le Pen krijgen een weerwoord van de grond. Zeker niet bij de laatste uithaal van Poutou: "U geniet parlementaire onschendbaarheid, maar wij hebben geen 'arbeidersonschendbaarheid' ". Misschien dat deze arbeider - iemand uit een klasse waar Le Pen nogal populair is - de extreem-rechtse politica nog het meeste schade heeft berokkend. Opmerkelijk moment. Kijk naar de gezichten van de twee dinosaurussen... Philippe Poutou zal nooit president worden, maar heeft hier wel zijn stempel gedrukt. Niet altijd even elegant trouwens, hij zet geen "monsieur" en "madame" aan het begin van zijn zinnen, is best "irrespectueux" en heeft volgens velen geen "dignité présidentielle" - in tegenstelling tot Fillon en Le Pen, lees je in sommige reacties: "die weten zich tenminste een deftige houding aan te nemen!" Zeker, maar je het is wel duidelijk dat deze "respectabelen" vuile handen hebben. Je zou bijna gaan roepen: "Waar is de Gaulle als je hem nodig hebt?", en dan bedoel ik: de combinatie van leiderschap, waardigheid, respect en onomkoopbaarheid. Of komt zoiets echt maar één keer per eeuw voor?



- "Fillon, il est en face de moi. Plus on fouille, plus on sent la corruption, la triche. En plus ce sont des bonhomme qui nous expliquent qu'il faut la rigueur, qu'il faut l'austérité et eux mêmes piquent dans les caisses publiques."

- "Le Pen pique dans les caisses de l'Europe, pour quelqu'un qui est anti-européen, ça ne gène pas de piquer de l'argent de l'Europe. Et le pire, c'est que le FN qui se dit antisystème se protège grâce aux lois du système grâce à l'immunité parlementaire et donc refuse d'aller aux convocations policières.
Quand nous on est convoqué par la police, nous ouvrier, on n'a pas d'immunité ouvrière."

woensdag 5 april 2017

Keizerlijk geschenk

Na afloop van onze Napoleon-voorstelling in Leiden overhandigde een dame me een groot cadeau, ingepakt in wit papier. Terwijl iedereen bij ons standje in de foyer toekeek, ontdeed ik het uit de kluiten gewassen ding van zijn verpakking en zag ik het. Een portret. En wat voor een. Dat had ik niet zien aankomen. Omstanders gaven een klein applausje en de dame zelf bloosde fris. 

Dankjewel Dineke Schrage!



maandag 3 april 2017

Maigret

Alle twee uitgestrekt in een canapé. De ene links, de andere rechts. Een saltontafeltje met boeken ertussen. We nemen beiden een Simenon en beginnen te lezen. Nu en dan lezen we elkaar iets hardop voor. Als ik dat doe met volgende zin uit Maigret tend un piège zoemt mijn vrouw genotzuchtig. Zo gaat dat. Hier. In. Huis. Met. Simenon.

"Mme Maigret fit semblant de ne pas voir ce que Maigret était en train de faire, furtivement, comme quand il était gamin. Cette pluie-là était si fraîche et si savoureuse que, de temps en temps, il avançait la langue pour en happer quelques gouttes qui avaient un goût spécial."

vrijdag 31 maart 2017

Steenwijkercourant geeft vier sterren aan 'Napoleon'

Verstild silhouet van Napoleon krijgt zwarte rand


 Waardering: * * * * 

Het publiek reageerde woensdagavond aarzelend op de vraag van Bart van Loo wie voor of tegen Napoleon is. Een tiental handen ging de lucht in van mensen die de veelbeschreven keizer wellicht onvoorwaardelijk steunen. Aan het eind van het boeiende muzikale college maakte Bart van Loo met twee eenvoudige getallen duidelijk welke invloed Napoleon op de geschiedenis heeft gehad. In de schaduw van de Franse Revolutie die in 1789 plaatsvond, stierven tijdens zijn imperium 20.000 tot 30.000 Fransen onder de guillotine. Tijdens de vele tientallen veldslagen die Bart van Loo in een spraakwaterval wist op te noemen, overleden 3.250.000 soldaten. Natuurlijk, Napoleon heeft nieuwe ontwikkelingen in gang gezet. Op uitnodiging van Bart van Loo klonken er tal van associaties door de zaal, namen met wie Napoleon in verband wordt gebracht, maar ook burgerlijke noviteiten, zoals de introductie van familienamen. De centrale vraag was of de geniale civiele kant van Napoleon Bonaparte meer dan drie miljoen doden waard is?

Woordenstroom


Het muzikale college begon met het verschijnen op een groot projectscherm van de geboorte-akte van Joseph van Loo uit Heyst op den Berg. Geert Hellings begeleidt de introductie op gitaar en speelt fragmenten van de Marseillaise. Bart van Loo raakte direct op stoom. Hij maakte twee jaar geleden in Ogterop grote indruk met zijn eloquente eerbetoon aan het Franse chanson: Une belle histoire. De bevlogenheid had hij eerder getoond tijdens optredens in De Wereld Draait Door.

Zijn naam was snel gevestigd. Ook met zijn meeslepende betoog over Napoleon wist hij van begin tot eind te boeien. Gedetailleerde, maar ook prozaïsche en banale wederwaardigheden dreven in de woordenstroom van Bart van Loo mee. In de turbulente branding van de Napoleontische geschiedenis bouwde Van Loo tal van rustpunten in. Op het projectiescherm verschenen geschilderde portretten van de Keizer, zijn traditionele silhouet met de beroemde punthoed en zijn onsterfelijke pose met de hand op borsthoogte in zijn jasje gestoken. Om een tamelijk voor de hand liggende, maar door de geschiedenis bedekte mysterieuze reden: zijn broek had geen zakken.


Rustmomenten


Muzikale rustmomenten waren er legio dankzij de muzikale en vocale inbreng van Geert Hellings. Dan zat Bart van Loo op het puntje van zijn stoel op het podium om de biografische vertelling over Napoleon te kunnen voortzetten. Hij heeft zich vastgebeten in deze historische figuur die op een mondiale lijst van meest invloedrijke personages op de tweede plaats staat. Over niemand anders is zoveel geschreven als over Napoleon. Toch wist Bart van Loo een boek te produceren waarin hij vele onbelichte facetten en feiten van de opkomst en neergang van Napoleon Bonaparte met een scherp oog voor trivialiteiten beschrijft. Napoleon is een merk geworden, hield Van Loo zijn publiek voor. Hij noemde tal van voorbeelden. Uiteindelijk is de grote keizer die temidden van de rijzige elitesoldaten kleiner bleek dan de 1.70 meter die hij in werkelijkheid lang was, verworden tot een verstild silhouet.

Van Loo paradeerde over het toneel, gedreven, alsof hij de vele informatie als een voedende moeder in de monden van zijn schare volgers wilde storten. Wat een enthousiasme. Zelden eerder geschiedenislessen geconsumeerd die doorspekt waren met zoveel humor. De zoektocht naar de ware Napoleon was het uitgangspunt van zijn boek. Het was ook het vertrekpunt voor een enerverende avond. Met de muziek van Geerlings en de indrukwekkende kunstwerken op het projectiescherm van Koen Broucke schildert Bart van Loo af en toe een ontluisterend beeld. Bijvoorbeeld over de veldtocht door Rusland die het einde inluidde van het tijdperk van Napoleon. De toeschouwer zag haarscherp voor ogen hoe vele tienduizenden soldaten stierven van kou en ontberingen. Dat beeld beklijfde over Napoleon. Met meer dan drie miljoen doden op zijn naam was de conclusie van Bart van Loo dat de geschiedenis te maken heeft met een bij vlagen geniale despoot zeer gerechtvaardigd. Waren die doden zijn andere verdiensten waard?  Er kwam geen rechtstreeks antwoord, maar het was duidelijk hoe de geëngageerde en zachtmoedige theaterman over Napoleon denkt.
Ton Henzen

Meppel


Klaar voor Meppel.
#gladde koppen # Napoleon